Erytrofobia

Erytrofobia - czy ktoś wie co to jest? Założę się, że połowa z tych, którzy to czytają nie wie nawet, że coś takiego istnieje. Zazdroszczę Wam. Oddałabym wszystkie skarby świata, by żyć tak jak Wy szczęśliwcy, w takiej samej błogiej nieświadomości. Ale od początku. Erytrofobia ujawniła się u mnie w wieku gimnazjalnym, nie mogę sobie przypomnieć dokładnie kiedy, czy była to druga klasa czy trzecia. Muszę zaznaczyć, że nie byłam klasową szarą myszką. Razem z trójką przyjaciółek wiodłyśmy prym w klasie. To my najgłośniej zachowywałyśmy się na lekcjach, to dzięki nam kojarzono najczęściej naszą klasę. Do czasu, kiedy... No właśnie. Po prostu pewnego dnia, wywołana do tablicy, zauważyłam, że wszyscy mi się przypatrywali, oceniali, krytykowali i nie umiałam się powstrzymać przed zaczerwienieniem. I od tego czasu, zaczęłam regularnie się czerwienić. Przestałam się udzielać w klasie, nie umiałam normalnie porozmawiać w większej grupie znajomych. Już słysząc swoje imię i nazwisko chowałam się za kotarą długich włosów, by nikt nie zauważył czerwonych plam na całej twarzy, które były po prostu ohydne. W takich chwilach czułam się okropnie, w uszach mi szumiało, serce waliło jak młotem do tego mętlik w głowie, kiedy miałam się odezwać.
Czerwieniłam się wszędzie, w szkole, w sklepie, w domu... Zaczęłam uciekać z lekcji byle tylko nikt na mnie nie patrzył. Rozkręciłam się na poważnie z paleniem. Przeważnie szło pół paczki dziennie. To mi w pewien sposób pomagało się odstresować. W tamtym momencie byłam przerażona całą sytuacją. Nie wiedziałam co to jest, skąd się wzięło. Czułam tylko paraliżujący strach za każdym razem, gdy o tym myślałam. Doszło do tego, że zaczęłam się bać czerwienienia, jeszcze zanim się zaczerwieniłam. Tak się nakręcałam, powoli ale stopniowo mnie to wyniszczało. Nie wiedziałam co z tym zrobić, jak to wyleczyć, komu o tym powiedzieć. Jasne, niektórzy widzieli co się ze mną dzieje, ale nie rozumieli. Najgorzej było kiedy słyszałam z ust którejś koleżanki: "Ale jesteś czerwona, jak burak!", to mnie pogrążało jeszcze bardziej.

W końcu któregoś dnia, natrafiłam w internecie na stronę poświęconą erytrofobii. Przeczytałam ją jednym tchem. Najpierw był szok, później łzy, a na końcu pytania. Czy to się da wyleczyć? Da, ale tylko za pomocą operacji która bardzo dużo kosztuje, w dodatku nie wykonuje się jej w Polsce. Czyli kompletna klapa. Kiedy udało mi się to zdiagnozować, wydawało mi się, że poczyniłam jakiś krok do przodu. Myślałam sobie, teraz będzie lepiej! Spotkałam przecież w internecie ludzi podobnych do mnie, oni będą mnie rozumieli! Ale przecież to nie rozwiązywało problemu. Nie mogłam przestać chodzić do szkoły, spotykać się ze znajomymi. Tak samo dalej nie mogłam się z tego nikomu zwierzyć. Rodzice? Przepraszam bardzo, nie mam do nich pełnego zaufania, w dodatku... Chyba musieliby być ślepi, żeby niczego nie zauważyć. Wygodniej im było tworzyć iluzję, że jednak córka jest idealna. No cóż. Zauważyłam, że ta fobia bardzo mnie zmieniła. Stałam się tolerancyjna, dużo bardziej wrażliwa zwłaszcza na krytykę innych. Bo przecież to przede wszystkim na ludzi się zamknęłam, to ich się boję.

Teraz jestem w pierwszej klasie liceum. To dla mnie trochę przerażające, nowa klasa, szkoła, nauczyciele... I jak na razie, nie umiem sobą nic zaprezentować. Nie odzywam się na lekcjach, na przerwach uciekam na dwór zapalić. Z moją nową klasą nie mam praktycznie żadnego kontaktu. Nie wiem co mam dalej robić. Boję się każdego kolejnego dnia w obawie, że ktoś odkryje mój sekret, który tak trudno mi ukrywać...

Login:

Hasło: