Dusza bolała bardziej niż ciało...

Tak, to jest kolejny artykuł o autoagresji, może trochę różniący się od poprzednich, a może i nie. Chciałabym po prostu opisać tu swoją historię. Nie, nie chce nikogo ostrzegać słowami „nie róbcie tego” – to bez sensu – wiem, bo ja słyszałam te słowa tysiące razy...

Wszystko zaczęło się półtora roku temu, było ciepło drobna blondynka oparta o ścianę oddawała swoje usta i ciało chłopakowi, który był dla niej całym życiem. Kochała go - nieważne było to, że dla niego liczyło się tylko jej ciało, a nie dusza. Był agresywny, zatem uległa. Od ostatniego spotkania mijały dni... tygodnie, miesiące... Pisała do niego, ze łzami w oczach błagała o spotkanie. Jej życie legło w gruzach, nie czuła się jak zabawka, jednak nią była – to bolało.

Potem było już coraz gorzej. Poznawała nowych chłopaków nie to, że była brzydka, bo wręcz przeciwnie – mogła mieć każdego, kogo tylko zapragnęła, ale liczył się tylko On. Tylko ten, który nauczył kochać i który nauczył ranić.

Mijały tygodnie zaczęła ranić. Raniła każdego, kogo spotkała na swojej drodze On ją tego nauczył. Wieczorami płakała w poduszkę i pewnego dnia wpadła w furię. Wszystko w pokoju latało, aż do momentu, kiedy w jej ręce wpadły kluczyki od domu – zaczęła wtedy pocierać nimi o swoją rękę coraz mocniej i mocniej, aż popłynęła krew. Rozpłakała się, że jest słaba psychicznie. Odleciała, nie wiedziała gdzie jest i co robi.

Mijały miesiące krzywdzenia samej siebie. To bolało... ale cięła się tylko wtedy, kiedy wpadała w furię i nie wiedziała co się dzieje wokół niej. Płynęła krew, serce krwawiło, ale ból był stłumiony...
Nawet nie pamięta kiedy zaczęła „ryć” na swoim ciele litery „be fine”, co zdobiło jej podbrzusze. Przyjaciele i znajomi zauważyli sznyty i blizny. Jedni z przerażeniem starali się jej pomóc, natomiast inni? – Śmiali się, że stosuje głupi sposób na szpan. Jak ją to bolało! Na pytanie: „Tniesz się?” odpowiadała: „Nie”. Zawsze kłamała. Cały jej świat był kłamstwem. Bała się, że znowu ktoś ją skrzywdzi, wyśmieje.

Minął rok, a ona nadal tęskniła, nadal się kaleczyła. Po półtora roku odnalazła wreszcie siebie.. .Uspokoiła się wewnętrznie i teraz się nie tnie. Chociaż nie, wyrażę to inaczej... – ona się nie kaleczy tak często, jak dawniej. Stara się nad sobą panować...

Teraz mogę spokojnie powiedzieć, że ta historia opowiada o pewnej dziewczynie, która przez pewien czas była w moim ciele, zawładnęła nim i teraz, kiedy oddała mi je odzyskałam równowagę ducha. Jednak wiem, że ona w każdej chwili może wrócić. W sumie to wraca każdej nocy i szepce mi do ucha: „Wpuść mnie do środka ja Ci pomogę, tylko wpuść mnie i sięgnij po żyletkę...”

Login:

Hasło: