To już trwa prawie rok!

Mam 15 lat. Mój problem zaczął się niecały rok temu. Wcześniej, kiedy słyszałam o czymś takim, myślałam: "Jak tak w ogóle można? Ja bym nigdy takiego czegoś nie zrobiła, przecież to nienormalne..." Na koloni koleżanka pocięła się. Jeszcze wtedy mówiłam jej, że takie coś nie ma sensu, że to chore, że nic ani nikt nie jest warty jej życia...

Zaczęło się niewinnie. Nigdy nie akceptowałam siebie w pełni taką jaką jestem. Nigdy też nie byłam otwarta na ludzi, raczej nikomu się nie zwierzałam. W klasie nie byłam lubiana, jednak tamtego roku wszystko, to co było dotychczas poprawiło się. Znalazłam dwie wspaniałe przyjaciółki, poza tym czułam się dowartościowana, ogólnie lubiana, poszerzyłam grono znajomych, może bardziej zaczęłam otwierać się na innych. W każdym problemie mogłam zwrócić się do kogoś, pomogliby mi. Wydawało się, że teraz jest już wspaniale.

Jednak zostałam odrzucona przez chłopaka, w którym byłam wtedy zakochana. To wtedy pierwszy raz postanowiłam spróbować. Tylko po to, by przekonać się jak to jest. Jeden jedyny raz. Usiadłam na łóżku i zaczęłam drapać rękę cyrklem. Krew nie leciała. Może trochę piekło… Ręka zaczerwieniła się, wyglądało to mniej więcej jak zadrapanie, parę czerwonych kresek, ale nie nacięć. To mi nie pomogło. Sama twierdziłam, że to głupie. Jednak za chwilę pomyślałam, że może jak jeszcze dorobię kilka, pomoże. Powtórzyłam to. Im więcej tego było, tym mi było lepiej. Robiłam to prawie codziennie, bo było mi ciężko z powodu odrzucenia. Później, gdy juz minęło trochę czasu i udało mi się zapomnieć o tym chłopaku, przestałam....

Przestałam na miesiąc, bo potem znów było ciężko, tym razem w szkole i w domu. Czułam się niezrozumiana, nie potrafiłam dogadać się z rodzicami, chociaż bardzo tego chciałam. I oni też chcieli, ale to było zbyt trudne. Mijały miesiące, ja wciąż ,,praktykowałam" cyrkiel. Któregoś dnia pojechałam do babci i tam naszła mnie chęć. Leżały nożyczki. Nożyczki, jak nożyczki, tyle, że ostre, do ścinania włosów. Wzięłam je, przejechałam raz czy dwa po skórze... Zaczęła lecieć krew - pomogło. Dało ukojenie. Na tydzień. Od tamtego czasu cięłam się i tymi nożycami, i cyrklem, ale "tylko" raz na jakiś czas. Dopiero, gdy dowiedział się o tym mój przyjaciel, kazał mi przestać. Ja mimo to nie potrafiłam, chociaż już zrozumiałam, że to uzależnia...
Zaczęłam sięgać po żyletkę. Na początku bałam się jej, bo wystarczyło lekko dotknąć, a już leciała krew. Z czasem się oswoiłam, robiłam to raz w tygodniu, jedno się zagoiło, robiłam kolejne sznyty. Wszystkie na ręce, zawsze tej samej. Dowiedziało się o tym więcej osób, jednak nie odtrącili mnie, próbowali pomóc, pilnowali, jednak nic nie pomogło. Rodzice nie wiedzieli, nauczyciele też nie... Na w-fie ćwiczyłam w bluzce z długim rękawem, czasem podrabiałam zwolnienia.

Przyszedł czas wakacji. Było ciepło, trzeba było założyć krótki rękaw. Wstydziłam się tego strasznie, ale dało się to ukryć. Do czasu...
Pojechałam na kolonie. Tam zauważyła to, co robię opiekunka i jej chłopak. Podeszła i zapytała, czy wszystko w porządku. Ja odparłam, że tak. Zawsze kłamałam, nikt nigdy by się po mnie tego nie spodziewał, zawsze uśmiechnięta, wesoła, ale to była tylko gra.
Opiekunka spytała po raz drugi, później jeszcze kilka razy, zadając to samo pytanie. Za każdym razem moja odpowiedź była mniej przekonująca. Wreszcie złapała mnie za rękę i spytała po raz ostatni. Wtedy rozpłakałam się. Powiedziała, że musimy porozmawiać i po obiedzie pójdziemy się przejść. Nie miałam wyjścia. Poszłam. Ona była moją koleżanką, była niewiele starsza, miała dwadzieścia kilka lat, zawsze miałyśmy dobry kontakt. Usiadłyśmy na schodach. I... cisza. Nikt nie zaczynał tematu. Wzięła mnie za rękę i powiedziała, że jak będę chciała coś powiedzieć mam ścisnąć jej dłoń, lecz ja siedziałam bezczynnie z 15 minut. Później spytała, czy ma pytać. Powiedziałam, że tak, bo sama nic nie powiem, nie jestem na tyle odważna. Pytała o różne rzeczy, to były pytania, na które nie było mi łatwo odpowiedzieć. Opowiedziała mi jak to działa, jakie ma konsekwencje. Przestraszyłam się. Nie wiedziałam, że to może aż tak daleko zabrnąć...

Przez kolejne dni podchodziła i czekała aż sama coś powiem. Ja zależnie od tego jak było opowiadałam, co czuję. Niekiedy było mi szalenie trudno, więc miałam się komu wypłakać. Do tej pory, przez prawie trzy tygodnie nie miałam jak tego zrobić. Z dnia na dzień coraz bardziej miałam dość udawania... Jednak przy jej pomocy wytrzymałam.

Wróciłam do domu i wszystko zaczęło się odnowa. Znów się pocięłam. Kolejna rozmowa z nią. I kolejna... Jednak rzadziej bardziej się starałam. Otrzymałam kilka rad, jak sobie radzić, by nie zamykać się w sobie i przyjąć tę pomoc, by nie wchodzić w dialog z pokusą... Pomaga.
Dzisiaj znowu to zrobiłam i nie jest wcale mi z tym lepiej. Wiedziałam niby, że jeszcze nieraz polegnę... Teraz pocięłam się na nogach. Pierwszy raz na nogach. Dlatego by nie było widać... By nikt nie zauważył. Mam nadzieję, że wyjdę z tego, bo jak to powiedziała opiekunka z koloni: "Nie daję Ci więcej niż pół roku życia, jeśli będzie tak dalej..."

Mam nadzieję, że ten koszmar się szybko skończy. Wierzę, iż z pomocą mi się uda.

Login:

Hasło: