Życie po śmierci...

Deszczowy, melancholijny wieczór. Właśnie oglądałam zdjęcia. Cały pokój był nimi wypełniony.
Dzień wspomnień...
Przed dwoma godzinami pokłóciłam się z moim chłopakiem. Mieliśmy iść do kina, na pizzę i spacer. A ja wyskoczyłam z jakimiś beznadziejnymi wątami. Chodziło o wczorajszy wieczór... o to, że spędził go z Justyną. W końcu są przyjaciółmi, ale ja... jestem chorą zazdrośnicą. Do dziś żałuję, że nie powiedziałam mu, jak bardzo go kocham. Nie wiedziałam, że to nasze ostatnie spotkanie…

Usiłowałam się do niego dodzwonić, lecz miał wyłączony telefon. Zasnęłam w niejasnym poczuciu niepokoju. Śniła mi się nasza kłótnia. Marek trzasnął drzwiami i wsiadł na motor. Potem z wielką prędkością zniknął za zakrętem. Widziałam go po raz ostatni.
Wstałam, jednak uczucie strachu nie zniknęło. Wręcz przeciwnie. Byłam niespokojna i rozdrażniona. Z zamysłu wyrwał mnie głos dzwonka do drzwi. Pobiegłam otworzyć. Byłam pewna, że to Marek. Zamiast niego zobaczyłam Justynę. Nie wyglądała jak zawsze. Miała spuchniętą twarz, wygniecione ubranie. Coś tu nie pasowało... Powiedziała, że musi przekazać mi coś bardzo ważnego. Rozebrała się i stanowczym głosem poprosiła bym usiadła.

O czwartej nad ranem do szpitala (jedynego w naszym małym mieście) przywieźli młodego chłopaka po wypadku. Miał 17 lat. Wysoki, szczupły z pewnością ładny brunet. Był w krytycznym stanie. Jego motor zderzył się z BMW. Nie miał szans... jednak wypadek przeżył. Przeszedł dwie operacje, ale zmarł o jedenastej następnego dnia.
Słuchałam jej opowieści z rosnącym niepokojem.
Spytałam, dlaczego mi to mówi. Odpowiedziała, że Marek... nie żyje.

Nie pamiętam, co działo się potem. Jedynym wspomnieniem był mój krzyk. Jestem delikatna i nigdy nie podejrzewałabym, że mogę tak krzyczeć. Wpadłam w szał, płakałam, rwałam włosy z głowy. Pamiętam, że leżałam na dywanie, Justyna obejmowała moje drżące ciało. Przynosiło mi to swoiste ukojenie.
W stanie całkowitej histerii zastali mnie rodzice.
Justyna opowiedziała im, co się stało. O nic nie pytali. Mama płakała.

Nie mogłam spać ani jeść. Nie poszłam do szkoły. Ciągle nie mogłam zrozumieć dlaczego właśnie on...? Mój chłopak? Dlaczego zginął?
Byliśmy razem 1,5 roku. Tak bardzo chciałam, żeby to był zły sen. Chciałam się obudzić…

We wtorek był pogrzeb.
Poszłam tam z Justyną.
Mój Marek… leżał w trumnie. Nienaturalnie blady, z sinymi ustami. Bez życia, bez oddechu. Chciałam podejść i go pocałować. Ale był martwy.

Nie płakałam. Słuchałam kazania. Ksiądz mówił, że tam, gdzie trafił, jest mu lepiej, że był dobrym człowiekiem.
A co ze mną? Dlaczego mnie tu zostawił?

Od jego brata dostałam wiersze, płyty, książki, parę bibelotów. Dlaczego nie mógł oddać mi Marka?

Siedziałam w domu, tępo wpatrując się w okno. Albo w ściany.
Bardzo schudłam.
Nic nie jadłam, rodzice załatwili mi zwolnienie ze szkoły. Pewnego dnia mama przyprowadziła ze sobą psychologa. Wyrzuciłam go z pokoju z krzykiem. Więcej nie próbowała mi pomagać...

Zdałam sobie sprawę, że nigdy więcej nie zobaczę człowieka, którego kocham. Że nigdy go nie pocałuję, nie poczuję jego bliskości i ciepła. Nie porozmawiam. Nie wtulę w jego ramiona. Miałam mieszane uczucia. Wiedziałam jedno: serce pękło mi na pół.

Próbowałam popełnić samobójstwo.
Nie udało się - odratowali mnie.

Pierwszą osobą, jaką zobaczyłam po przebudzeniu, był Tomek - brat Marka. Przychodził codziennie, dopóki nie odzyskałam sił. Przychodził, kiedy wróciłam do domu. Minęło pół roku i dalej jest przy mnie.

Został psychologiem i przyjacielem. Jest moją nadzieją. Światłem w tunelu. Szansą na to, by zacząć normalnie żyć. Pomógł mi zrozumieć, że Marek umarł, ale JA NIE! Że ja muszę żyć. Nie jestem już sama.

Niedawno powiedział mi, że mnie kocha. Nie, jak brat siostrę, ale jak mężczyzna kobietę. Na razie z nim nie będę, nie jestem gotowa. Ale Tomek poczeka…

Czas podobno leczy rany.
To prawda.
Dalej pamiętam o Marku. Wspomnienia bolą. Ale moje serce jest mniej obolałe. Kto wie, może pokocha...?
Jestem pewna, że Marek by tego chciał. Jest w końcu moim aniołem stróżem...

„Zawsze jest jakieś jutro i życie daje nam
możliwość zrobienia dobrego uczynku.
Ale jeśli się mylę i dzisiaj jest wszystkim, co mi pozostaje,
chcę Ci powiedzieć, że bardzo Cię kocham
i że nigdy Cię nie zapomnę...”

*Z dedykacją dla Oli, Tomka i ŚP Marka....

Login:

Hasło: